• +31 6 41 79 27 57‬
  • hanneke@jcvandermeer.nl

Dreamschool

Afgelopen week werd  de laatste aflevering van Dreamschool uitgezonden. Een programma waarbij bekende Nederlanders schoolverlaters inspireren om zichzelf te ontwikkelen. Dit onder leiding van kickbokser Lucia Rijker en rector Eric van ’t Zelfde. De jongeren waar het programma om draait zijn stuk voor stuk vastgelopen in het reguliere schoolsysteem. In de afgelopen periode is er veel om Dreamschool te doen geweest en kwam het programma regelmatig negatief in het nieuws vanwege de nazorg. Eric van ’t Zelfde zei hierover dat de nazorg bij Dreamschool beter is geregeld dan bij het regulier onderwijs. Voor mij raakt hij hier de kern van het probleem.

Het programma heb ik gevolgd omdat het mij inspireert en ik er veel van kan leren in mijn omgang met jongeren. Ik kan niet zeggen dat ik het iedere week met veel plezier heb zitten kijken. Na iedere uitzending voelde ik de teleurstelling groter worden. Niet om het werk wat Lucia en Eric daar verzetten, want daar heb ik alleen maar bewondering voor. Maar om het feit dat het programma bestaat. En nodig is. Voor mij een constatering dat er in het reguliere onderwijs iets ontzettend mis gaat. 

De 14 jongeren die dit jaar mee deden, hebben zich aan het begin van het programma in een kort filmpje voorgesteld. 14 heftige verhalen waarbij soms de rillingen over mijn rug liepen. Van de 14 deelnemers is er één die eigenlijk zonder aanwijsbare reden is uitgevallen in het reguliere onderwijs. Dan zijn er twee waarbij ADHD, hoogbegaafdheid of discrepantie in het IQ een rol speelde. Doordat dit niet op tijd is opgemerkt in het onderwijs voelden de jongeren zich onbegrepen en ontstonden gedragsproblemen. Bij twee deelnemers is er sprake van pesten en uitsluiting. De impact die dit heeft op jongeren is in het programma goed te zien en er is sprake van veel boosheid. Boosheid wat zich uitte in onaangepast gedrag op school waardoor ze verwijderd werden van school. In plaats van verwijderen zou juiste hulp op zijn plek zijn geweest. 

De grootste groep van de deelnemers, in totaal negen, is uitgevallen in het regulier onderwijs door de thuissituatie. Gescheiden ouders, overleden ouders of verslaafde ouders; het is allemaal voorbij gekomen in dit programma. Op school wordt verwacht dat ze mee kunnen in een klas en is er geen aandacht voor de thuissituatie. Er wordt vaak alleen gekeken naar de cognitieve ontwikkeling. Doordat de juiste begeleiding en hulp ontbreekt voor deze groep jongeren voelen zij zich vaak onbegrepen. Dat uit zich in spijbelen, brutaliteit en agressie. Ik praat echt niet goed dat jongeren met een stoel naar een directeur gooien maar volgens mij wordt het tijd dat we in het onderwijs gaan kijken naar de onderliggende reden van het gedrag en hulp bieden in plaats van leerlingen te verwijderen van school. 

De negen jongeren vanuit Dreamschool hebben allemaal op jonge leeftijd te maken gehad met heftige verliezen. Als zij hierin goed waren begeleid dan was hun deelname aan Dreamschool niet nodig geweest. Een programma als Dreamschool hoeft niet te bestaan als we in het onderwijs aandacht geven aan de onderliggende problemen. Hiermee bedoel ik niet dat iedere docent een hulpverlener moet worden. Wel bedoel ik dat iedere docent zijn doelgroep moet kennen en daarbij ook de handvatten krijgt aangereikt ermee om te gaan. Laten we als onderwijs daarom docenten leren signaleren welk probleem er achter het probleemgedrag zit. En vervolgens onze energie in dat probleem steken. Dan lossen we pas echt iets op.

Wil je meer tips of meer weten over het omgaan met jongeren in rouw en verliessituaties? Schrijf je hier in voor mijn nieuwsbrief en krijg mijn E-Book - de vier sleutels voor begeleiding van rouwende jongeren cadeau.

© 2018 All rights Reserved. Design by Elivado