• +31 6 41 79 27 57‬
  • hanneke@jcvandermeer.nl

Opa is een sterretje

In de afgelopen week werd ik regelmatig aangesproken over het fragment van Juf Ank en de overleden opa in de Luizenmoeder. Voor de niet volgers onder ons: Isa wordt door haar moeder naar school gebracht en voor de les begint vertelt moeder dat opa is overleden aan de juf. Juf Ank reageert hier op haar geheel eigen wijze op.  Hoe ik er tegen aan keek en of dat dit niet wat overtrokken was. Want in het onderwijs weet men toch wel hoe men met verliessituaties van kinderen om moet gaan? 

Op beide vragen kan ik helaas ontkennend antwoorden. Nee het is niet overtrokken zoals de situatie werd geschetst. En nee ook in het onderwijs weten we nog niet altijd goed hoe we met rouwende jongeren kunnen omgaan. Pijn en verdriet gaan mensen, dus ook docenten, het liefst uit de weg. We praten er overheen en stellen de verkeerde vragen. We vullen zaken vanuit eigen beleving en gedachten in. 

Helaas ken ik beide kanten, als jongere met verlies en als docent. Als tiener van 16 werd ik geconfronteerd met een groot verlies, en de onbeholpenheid van docenten. Vanuit docenten was er weinig medeleven maar wel medelijden. Ik voelde me hier ongemakkelijk onder maar ik maakte hier ook  gretig gebruik van. Ik kwam wanneer ik wilde en maakte toetsen wanneer het mij uitkwam. Alle grenzen waren verdwenen en in de groep had ik een uitzonderingspositie. Het was echter niet wat ik wilde; het enige waar ik behoefte aan had waren grenzen, medeleven en betrokkenheid. 

Medeleven en betrokkenheid zijn voor mij belangrijke waarden die ik als docent hanteer. Maar ook als docent heb ik de plank weleens volledig misgeslagen. Ik ging totaal voorbij aan het verdriet van een jongere. Aan het begin van mijn onderwijs carrière had ik een leerling in mijn  mentorklas waarbij haar vader net was overleden in de klas. In dezelfde klas zat een meisje waarvan haar ouders in scheiding lagen. Het meisje waarvan haar vader net was overleden kreeg van mij aandacht en het meisje met de gescheiden ouders kreeg nauwelijks mijn aandacht. In die periode had ik nog niet in de gaten wat dit met haar deed en besefte ik niet goed dat ieder verlies anders is. Dus ja….. ik heb ook weleens een “juf Ankje” gezegd. 

Aandacht voor verlies en rouw bij jongeren is in het onderwijs niet de eerste prioriteit. Terwijl in iedere klas een aantal kinderen zitten die te maken hebben met echtscheiding, ziekte en overlijden.

Wil je meer tips of meer weten over het omgaan met jongeren in rouw en verliessituaties? Schrijf je hier in voor mijn nieuwsbrief en krijg mijn E-Book - de vier sleutels voor begeleiding van rouwende jongeren cadeau.

© 2018 All rights Reserved. Design by Elivado