• +31 6 41 79 27 57‬
  • hanneke@jcvandermeer.nl

Triatlon – 26 juni 2019

Afgelopen zondag om 10 uur neem ik een sprong in het koude water om te starten aan mijn eerste triatlon ooit. Nadat ik op temperatuur ben gekomen probeer ik even een rondje te zwemmen. Mijn hoofd in het water en gaan. Maar proestend kom ik gelijk weer boven. Mijn grootste angst bij het zwemmen, geen 30 meter zicht en de vissen niet kunnen zien, blijkt werkelijkheid. Ik moet 750 m zwemmen waarbij ik geen hand voor ogen zie door mijn duikbril. Gelukkig heb ik nog even om op adem te komen en me er toch toe te zetten om gewoon te gaan starten. Op het moment dat iedereen in het water ligt en we zouden starten komt de startjuf op het ponton. We starten nog niet, we moeten ergens op wachten, duidelijk waarop wordt het niet. Dus om niet al mijn krachten te verspillen klim ik de kant  weer op. Ik voel me net een walrus die op het ponton klimt, hier had ik immers niet op geoefend, en krachten sparen is dat zeker niet.  Na een minuut of vijf komt de startjuf terug en mogen we het water weer in. 

Een fluitje….. en daar gaan we! Met de 200 km van Maarten van der Weiden in mijn achterhoofd begin ik aan mijn 750 meter zwemmen. Vanaf de start is deze 750 meter een strijd met mezelf. Ik had me namelijk voorgenomen om borstcrawl te zwemmen. Want zwemmen kan ik best wel. Maar doordat er zo weinig zicht was raakte ik, iedere borstcrawl poging, in een soort blinde paniek. Mezelf toesprekend dat ik eerst maar moest focussen op de eerste oranje boei had ik ineens de slag lekker te pakken. Totdat er ineens iemand dwars over de baan kwam. Hij had duidelijk geen richtingsgevoel in het donkere water. Hierdoor werd ik even afgeleid en wilde diegene waarschuwen. Dus ik mijn mond open om te roepen maar op dat moment had ik gelijk een hele slok van die sloot in mijn mond. Toen dacht ik “laat ook maar, ik zwem mijn eigen race”. 

De eerste boei was eerder in zicht dan ik gedacht had en ik mocht keren. Op dat moment kwam ik in het brede stuk van het water terecht. Het stemmetje in mijn hoofd ging behoorlijk tekeer, je bent ver uit de kant, het is hier diep, als je nu verdrinkt is niemand op tijd. Ik maakte mezelf in een split second helemaal gek. Allemaal verspilde energie realiseerde ik me op tijd dus hup die armen weer om en om het water in zwaaien en door zwemmen. Aan het eind van het zwemmen moest ik weer op een ponton klimmen. Voor een volgende keer train ik dit! Ik rolde het ponton op en had moeite om mijn voeten recht onder mijn benen te krijgen. Maar toen ik eenmaal stond in volle sprint naar de fiets. 

Eenmaal op fiets kwam ik erachter dat ik mijn fietsshirt vergeten was aan te doen. Werkelijk overwogen om terug te fietsen en die te halen. Want zo’n triatlon pakje is nou niet het meest modieus en flatteus.  Maar dan moet je tegen het verkeer in op het parcours en dat wordt niet zo gewaardeerd. Dus ik fietste verder en bedacht me wel dat het geen gezicht zou zijn. Op dat moment fiets ik langs de tribune waar een handjevol mensen zaten. Gelukkig; ze klapte voor me dus ze hadden vast geen oog voor mijn modieuze pakje. Het tweede obstakel wat ik tegenkwam was een horde ganzen die het parcours overstaken, overigens liepen ze netjes op een zebrapad. Vol in de remmen om de ganzen te ontwijken en daarna weer volle kracht vooruit. Nu fiets ik regelmatig naar mijn werk maar dit was toch van andere orde. Zo hard mogelijk trappen strijdend tegen de elementen wind en zon. Het waren vier rondjes van 5 km en bij het 2e rondje had ik de omgeving ook wel gezien. Je mag  bij een triatlon niet stayeren (achter iemand anders aan fietsen) en er moet minimaal 12 meter tussen jou en je voorganger zitten. Daar was ik door de wedstrijdleiding al op aangesproken omdat ik werd ingehaald door een meisje en zij daarna niet doortrapte. Dus maar even aangezet en haar weer ingehaald. Vlak voordat ik het derde rondje in ging werd ik ingehaald door Frans, mijn broer. Op dat moment zat ik er best even doorheen en was er wel klaar mee. Maar hij fietste even gezellig met me mee en moedigde mij aan. Op dat moment komt de wedstrijdleiding tevoorschijn en kreeg hij een tijdstraf van enkele minuten omdat je dus niet mag stayeren of samen fietsen. Ik mocht doorfietsen om nog 5 km te strijden. Heel even heb ik getwijfeld om te stoppen maar dat was ook echt maar heel even.  

Na het fietsen kwam voor mij het lastigste onderdeel. 5 km hardlopen op een dijkje dat vol in de zon lag en waar op dat moment weinig wind stond. Na de wissel, terwijl ik 200 meter aan het hollen was realiseerde ik me ook hier dat ik mijn shirt vergeten was. Dus ik liep nog steeds rond in alleen mijn triatlon pakje waar ik toch wat moeite mee had. Maar ook hier kon ik niet terug dus ik zette het maar op een lopen. Met hardlopen had ik vooral geoefend met een gezellig muziekje in mijn oren maar ook dit mag niet bij een triatlon. Omdat ik dit erg miste heb ik het zelf maar op een zingen gezet. Maar zingen en hardlopen is geen goede combinatie kan ik je vertellen. Hierdoor raakte mijn ademhaling een beetje uit het ritme en kon ik geen lekkere pas vinden om op te lopen. Af en toe even gewandeld maar wel doorgezet. In de laatste kilometer heb ik een man, die in een rap tempo voorbij kwam hollen, aangesproken. Hij ging hier op in en samen hebben we de laatste 500 meter gerend. Waarbij hij mij oppepte om tot het uiterste te gaan.  Na 1 uur en ruim 40 minuten kwam ik over de finish waar Frans mij al stond op te wachten, hij had mij met hardlopen weer ingehaald.

Mijn eerste triatlon vond ik een waanzinnig toffe ervaring maar wel continue een strijd met mezelf. Met de stemmetjes in mijn hoofd, de natuur, mijn onzekerheden en de toeschouwers. Na afloop van deze ervaring zag ik een oproep voor de Kikathlon. Een triatlon waarbij je geld inzamelt voor onderzoek naar kanker. Waarbij het doel is dat steeds meer kinderen genezen van kanker. 

De elementen van mijn eerste triatlon zie ik als een metafoor voor kinderen met kanker. Met als grote verschil dat ik er voor kies om mezelf zo uit te dagen en de strijd aan te gaan met mezelf terwijl kinderen die keuze niet hebben. Kinderen aan de start van het leven waarbij zij nog een hele toekomst voor zich hebben worden teruggefloten en stilgezet door kanker. De tocht die zij alleen aangaan, waarbij  familie als toeschouwer aan de zijlijn staan, maakt vele angsten in hen wakker. Onzekerheden over uiterlijk komen op de meest onverwachte momenten naar boven. Kinderen focussen zich vaak op iets anders dan hun eigen ziekte maar ook dan zullen zij ineens een ‘slok slootwater’ te verwerken hebben. Hun toekomst wordt geblokkeerd en vertroebeld. De overstekende ganzen zijn er bij hen vele en lopen niet netjes op een zebrapad. Hun familie zal hen  steunen daar waar mogelijk is maar wordt soms ook teruggefloten door hun eigen gevoelens en emoties. 

Daarom doe ik mee aan de Kikathlon, geld in zamelen en een bijdrage leveren aan het terugdringen, en verhogen van het genezingspercentage, van kanker bij kinderen. Bij deze vraag ik u om mij te sponsoren voor de Kikathlon op 8 september 2019. https://www.kikathlon.nl/hanneke-van-der-meer

Wil je meer tips of meer weten over het omgaan met jongeren in rouw en verliessituaties? Schrijf je hier in voor mijn nieuwsbrief en krijg mijn E-Book - de vier sleutels voor begeleiding van rouwende jongeren cadeau.

© 2018 All rights Reserved. Design by Elivado